Մի անգամ երիտասարդը հարցնում է իմաստունին.
— Վարպետ, հիմա աշխարհն այնքան արագ է փոխվում, ամենուր աղմուկ է ու հազարավոր լուրեր։ Ինչպե՞ս հասկանամ՝ որն է կարևորը։
Իմաստունը նրան տանում է շուկայի ամենաաղմկոտ հատվածը, որտեղ բոլորը գոռում էին, ու ասում.
— Լսի՛ր, ի՞նչ ես լսում։
— Միայն գոռոց ու իրարանցում, ոչինչ չեմ հասկանում,— պատասխանում է տղան։
Այնուհետև իմաստունը նրան տանում է մի հանդարտ այգի, որտեղ միայն թռչունների ծլվլոցն էր լսվում ու ջրի ձայնը։
— Իսկ հիմա՞։
— Հիմա լսում եմ բնության շունչը և զգում եմ խաղաղություն։
Իմաստունը ժպտում է ու ասում.
— Այդպես է նաև տեղեկատվությունը։ Աղմուկը շատ է, բայց իմաստը՝ քիչ։ Իսկական լուրը նա չէ, որն ամենաբարձրն է գոռում, այլ նա, որը լույս է սփռում մթության վրա և քեզ ավելի իմաստուն դարձնում։