Մի հին ու իմաստուն լեռան ստորոտին ապրում էր մի առու։ Նա միշտ աղմկում էր, փրփրում և ամեն մի քարի բախվելիս բարձրագոչ հայտարարում իր գոյության մասին։ Մի օր առուն նայեց վերև՝ լեռան լռությանը, և հեգնանքով կանչեց.
— Ով հզոր լեռ, դու այդքան մեծ ես, բայց այդքան համր։ Ինչո՞ւ ես լռում, երբ քամիները հարվածում են կողերիդ, երբ մարդիկ փորում են քո լանջերը, երբ կայծակը ճեղքում է գագաթդ։ Մի՞թե չունես ձայն՝ քո պատիվը պաշտպանելու համար։ Նայիր ինձ. ես չեմ թողնում, որ նույնիսկ մի փոքրիկ ավազահատիկ աննկատ անցնի իմ միջով, ես աղմկում եմ ու ստիպում բոլորին լսել ինձ։
Լեռը լռում էր։
Անցան տարիներ։ Մի սաստիկ երաշտ եկավ։ Աղմկոտ առուն, որն այդքան հպարտանում էր իր ձայնով, ցամաքեց ու վերածվեց մի անկենդան ու փոշոտ ճանապարհի։ Նրա ձայնն անհետացավ հենց այն պահին, երբ նա կորցրեց իր ջուրը։
Բայց լեռը մնաց նույնը։ Նա նույնիսկ երաշտի ժամանակ պահում էր իր խորքերում թաքնված սառնորակ աղբյուրները։
Այդ ժամանակ մի իմաստուն ճամփորդ անցավ այդ կողմերով։ Նա նստեց լեռան ստորոտին և ասաց.
— Մարդու արժանապատվությունը նման է այս լեռանը։ Թույլը աղմկում է, որպեսզի ցույց տա իր ներկայությունը, իսկ ուժեղը լռում է, որովհետև նրա ներկայությունը փաստ է, որն ապացույցի կարիք չունի։
Արժանապատիվ մարդու լռությունը վախ չէ, այլ սահման։ Դա այն սահմանն է, որից այն կողմ ոչ մի տգիտություն և ոչ մի վիրավորանք չի կարող անցնել։ Նա չի պատասխանում քամիներին, որովհետև գիտի՝ քամին անցողիկ է, իսկ ինքը՝ հավերժ։
Լռությունը հոգու ամենաբարձր ձայնն է, որը լսում են միայն նրանք, ովքեր գիտեն արժանապատվության գինը։
