Արդյո՞ք մենք ենք կառավարում մեր կյանքը, թե՞ ուղղակի արձագանքում ենք շրջապատի «սեղմած կոճակներին»։ Օշոյի մեկնաբանությամբ Բուդդայի այս հայտնի առակը ստիպում է վերանայել մեր վերաբերմունքը քննադատությանն ու գովեստին։
Մենք գործո՞ւմ ենք, թե՞ ուղղակի արձագանքում
Պատկերացրեք մի իրավիճակ. ինչ-որ մեկը վիրավորում է ձեզ, և դուք ակնթարթորեն բորբոքվում եք։ Դուք դա համարում եք «գործողություն», բայց իրականում դա ընդամենը ռեակցիա է։ Օշոն սուր կերպով նկատում է՝ այդ պահին ձեզ վիրավորողը դառնում է «հաստոցի օպերատոր», իսկ դուք՝ հենց հաստոցը։ Նա սեղմում է կոճակը, և դուք սկսում եք ֆունկցիոնալ կերպով աշխատել՝ ճիշտ այնպես, ինչպես լամպն է վառվում անջատիչի հպումից։
Մենք դադարում ենք լինել սեփական անձի տերը, երբ թույլ ենք տալիս, որ ուրիշի գովեստը մեզ «փչի» ինչպես օդապարիկ, իսկ քննադատությունը՝ «ծակի» այդ պարիկը՝ մեզ անկենդան գետին տապալելով։
Բուդդայի «Գետը» և անտարբերության արվեստը
Երբ մի խումբ մարդիկ սկսեցին վիրավորել Բուդդային, նա լսեց նրանց լռությամբ ու ուշադիր, իսկ հետո ասաց, որ շտապում է հաջորդ գյուղ։ Մարդիկ ապշած էին. «Մենք քեզ հայհոյում ենք, իսկ դու չե՞ս արձագանքում»։
Բուդդայի պատասխանը հոգեբանական ազատության բարձրակետն է.
«Եթե ուզում էիք պատասխան լսել, ապա տասը տարի ուշացել եք։ Տասը տարի առաջ ես թույլ կտայի ձեզ հրահրել ինձ, բայց հիմա ես դարձել եմ իմ տերը։ Ես գործում եմ այնպես, ինչպես թելադրում է հոգիս, այլ ոչ թե այնպես, ինչպես դուք եք ուզում մանիպուլյացիայի ենթարկել»։
Նա օգտագործում է հիանալի մի փոխաբերություն՝ Գետը։ Եթե վառվող ջահը նետեք գետի մեջ, այն կհանգչի։ Գետը չի պայքարում կրակի դեմ, այն ուղղակի իր սառնությամբ կլանում է այդ կրակը։
Ինչո՞ւ է սա արդիական այսօր
Մենք ապրում ենք «սոցիալական հավանության» դարաշրջանում, որտեղ ամեն մի լայք կամ բացասական մեկնաբանություն կարող է փոխել մեր օրվա տրամադրությունը։ Օշոյի այս միտքը մեզ հիշեցնում է.
Էգոյի փխրունությունը. Եթե ձեր ինքնագնահատականը կախված է ուրիշի կարծիքից, դուք ստրուկ եք։
Գիտակից դադարը. Ստիմուլի և արձագանքի միջև պետք է լինի տարածություն։ Այդ տարածության մեջ է թաքնված մեր ազատությունը։
Վիրավորանքը նվեր է, որը կարելի է չընդունել. Քանի դեռ դուք չեք սեփականաշնորհել ձեզ ուղղված վիրավորանքը, այն մնում է ընդամենը դատարկ օդ։
Ամփոփում
Իսկական ուժը ոչ թե հարվածին հարվածով պատասխանելն է, այլ այնպիսի ներքին անդորր ունենալը, որտեղ ցանկացած ագրեսիա վերածվում է լռության, իսկ «փշերը»՝ ծաղիկների։ Դարձե՛ք ձեր կյանքի միակ օպերատորը։
Իսկ դուք ունե՞ք «կոճակներ», որոնք մարդիկ հեշտությամբ սեղմում են։ Ինչպե՞ս եք փորձում պահպանել ձեր «գետի սառնությունը» տոքսիկ միջավայրում։
