Մենք ապրում ենք մի դարաշրջանում, որտեղ բոլորը խուսափում են ցավից։ Մենք փնտրում ենք «comfort zone»-ներ, հարմարավետություն և հազար ու մի ձև՝ շրջանցելու դժվարությունները։ Սակայն դեռ 5-րդ դարում քրիստոնեական մտքի հսկաներից մեկը՝ Օգոստինոս Երանելին, առաջ քաշեց մի թեզ, որն այսօր ավելի քան արդիական է։
«Աշխարհը հնոց է, իսկ տառապանքը՝ նրա կրակը։ Բարիներն այդ հնոցում ոսկու պես են, ու կրակը միայն մաքրում է նրանց։ Իսկ չարերը հարդի պես են, որոնք վառվում են ու կրակից ոչնչանում»։
Այս միտքը պարզապես կրոնական քարոզ չէ։ Սա էկզիստենցիալ հոգեբանություն է։ Եկեք հասկանանք, թե ինչ է ուզում ասել հնադարի մտածողը մեզ՝ 21-րդ դարի սթրեսների մեջ կորածներիս։
1. Աշխարհը որպես «լաբորատորիա»
Օգոստինոսի համար աշխարհը հանգստի վայր չէ, այլ «հնոց»՝ տեղ, որտեղ ջերմաստիճանը միշտ բարձր է։ Խնդիրները, կորուստները, հիասթափությունները ոչ թե պատահականություններ են, այլ այդ հնոցի բնական պայմանները։ Հարցն այն չէ, թե ինչու է կրակը վառվում, այլ այն՝ թե ինչ նյութից ենք մենք պատրաստված։
2. Ոսկու և հարդի տարբերությունը
Կրակը նույնն է բոլորի համար։ Տարբերությունը մեր ներքին որակի մեջ է.
Ոսկին (ամուր արժեքներ, ներքին ուժ, բարություն ունեցող մարդը) կրակի մեջ չի փոխում իր տեսակը։ Ընդհակառակը, այնտեղից դուրս է գալիս ավելի փայլուն, քանի որ կրակն այրում է միայն ավելորդ շերտերը։
Հարդը (դատարկությունը, չարությունը, նախանձը) չունի միջուկ։ Կրակի հետ առաջին իսկ հպումից այն վերածվում է մոխրի։
3. Տառապանքը որպես «զտիչ»
Եթե նայենք մեր կյանքին, կտեսնենք, որ ամենածանր պահերն են մեզ դարձրել այն, ինչ կանք այսօր։ Ճգնաժամերը զտում են մեր շրջապատը, մեր մտքերն ու առաջնահերթությունները։ Օգոստինոսը հուշում է. եթե քեզ թվում է, թե «այրվում ես», հիշիր՝ եթե ներսդ ոսկի է, դու միայն մաքրվելու ես։
Ի՞նչ սովորել սրանից այսօր
Մենք հաճախ ենք հանդիպում հերոսների, որոնք անցնում են դժոխքի միջով և դառնում ավելի զորեղ։ Օգոստինոսի միտքը հենց այդ մասին է. մի՛ անիծիր կրակը, այլ աշխատիր ներքինդ «ոսկի» դարձնելու վրա։
Իսկ ձեր կյանքի «հնոցը» ի՞նչ է փոխել ձեր մեջ։ Դուք ձեզ ոսկի՞ եք զգացել, թե՞ տեսել եք, թե ինչպես է այրվում այն ամենը, ինչն իրականում արժեք չուներ։
